Het Land Van Nodaroo

Het Land Van Nodaroo

In Het Land Van Nodaroo reizen kinderen via een regenboogglijbaan van hun hoofd naar hun hart.

Niet springen.
Niet presteren.
Gewoon glijden.

Van denken naar voelen.
Van onrust naar zachtheid.
Van moeten naar mogen.

Die glijbaan is een beeld.
Maar ook een herinnering.

Dat rust geen trucje is.
Maar een beweging naar binnen.

de magische regenboogglijbaan
de vriendjes van nodaroo

In Het Land Van Nodaroo wonen bijzondere vriendjes.

Ze lossen niks op.
Ze duwen niet.
Ze zijn er gewoon.

🦁 Sem de leeuw
waakt over moed die zacht mag zijn.
Hij leert dat kracht niet luid hoeft te zijn.

🦔 Stientje de egel
herinnert aan het stille weten in de buik.
Aan vertragen. Aan luisteren.

Puk het sterretje
draagt het lichtje dat altijd blijft branden.
Ook wanneer het donker voelt.

🐭 Mo de muis
zoekt speels naar oplossingen.
Met nieuwsgierigheid in plaats van angst.

Samen fluisteren ze:
Je bent veilig.
Je bent goed zoals je bent.
Je hoeft het niet alleen te doen.

Kinderen voelen veel.
Meer dan ze altijd kunnen uitleggen.

Soms uit zich dat in drukte.
Soms in stilte.
Soms in moeilijk inslapen.

Het Land Van Nodaroo wil niks fixen.
Het wil bedding geven.

Verhalen die helpen ademen.
Beelden die veiligheid brengen.
Woorden voor wat vanbinnen leeft.

Niet om iets te verbeteren.
Maar om samen te landen.

Ik schreef Nodaroo eerst voor mijn kinderen.
En onderweg ook voor mezelf.

Omdat ik zag hoe krachtig verbeelding is.
Hoe een verhaal kan dragen
waar woorden soms tekortschieten.

Het Land Van Nodaroo ontstond uit liefde.

En uit de wens om elk kind
een innerlijke plek te geven
waar het altijd naartoe kan.

Een plek die zegt:
je bent veilig in je hart.

Het Land Van Nodaroo leeft in boekjes.
In luisterverhalen.
In kleine rituelen voor het slapengaan.

Maar het groeit ook verder.

Naar klaslokalen.
Naar werkmateriaal.
Naar nieuwe vriendjes en nieuwe verhalen.

Niet groter om groter te worden.
Maar dieper.

Altijd met dezelfde kern:
Rust. Verbinding. Veiligheid.