Elke keuze laat een spoor achter

Goeiemorgen.

Welkom op dag drie.

Vandaag komen we bij de wet van karma. Oorzaak en gevolg.

Bij karma denken mensen soms aan een soort kosmisch puntensysteem. Doe iets goeds en er komt iets goeds terug. Doe iets verkeerds en vroeg of laat krijgt ge de rekening.

Ik vind dat een moeilijke en soms zelfs pijnlijke manier om ernaar te kijken. Er gebeuren ook verschrikkelijke dingen met goede mensen. Niet alles wat iemand overkomt, is het gevolg van een verkeerde keuze of slechte energie.

Wat ik wel bruikbaar vind, is dit:

Iedere keuze zet iets in beweging.

Ook de heel kleine keuzes die niemand ziet.

Ook de keuze die ge zo vaak herhaalt dat ze niet meer als een keuze voelt.

…

Vorig jaar zag een heel gewone keuze er bij mij vaak zo uit:

“Ik doe nog efkes door.”

Nog deze mail.

Nog die opdracht afwerken.

Nog iets regelen voor een kind.

Nog snel antwoorden, zodat die ander niet hoeft te wachten.

Op zichzelf lijkt zo’n keuze onschuldig. Soms is ze dat ook.

Maar wanneer “nog efkes” uw vaste manier van leven wordt, laat ze een spoor achter.

In uw agenda.

In uw nachtrust.

In hoeveel geduld ge nog hebt.

In uw lichaam, dat eerst zacht probeert te praten en uiteindelijk misschien moet roepen.

Ik voelde vaak al dat het genoeg was.

En ik schoof die grens toch nog een beetje op.

Omdat het werk af moest. Omdat iemand op mij rekende. Omdat stoppen voelde alsof ik faalde. Omdat ik financieel niet de luxe voelde om te luisteren naar vermoeidheid.

Tot mijn lichaam uiteindelijk de keuze voor mij maakte.

Stop.

…

Vandaag is dat anders.

Niet altijd. Ik ga u hier geen sprookje vertellen waarin ik sinds mijn burn out iedere grens meteen liefdevol herken en daarna met een kruidenthee op de zetel ga zitten.

Ik ga nog geregeld te ver.

Alleen merk ik het sneller.

Ik herken eerder dat mijn adem hoger zit. Dat mijn hoofd alles tegelijk probeert op te lossen. Dat ik korter word of nergens meer echt aanwezig ben.

Soms stop ik dan ook werkelijk.

Soms trek ik eindelijk die grens.

En soms lukt het weer niet.

Het grootste verschil zit misschien in wat er daarna gebeurt.

Ik probeer mezelf minder hard af te straffen.

Want ook dát is een keuze die een spoor achterlaat.

Als ik na iedere grens die ik te laat voelde ook nog tegen mezelf zeg dat ik alweer gefaald heb, maak ik de uitputting alleen maar groter.

Mildheid verandert niet wat er gebeurd is. Ze geeft mij wel een plek vanwaar ik opnieuw kan kiezen.

…

Daarom vind ik deze Zuurstofweek ook voor mezelf zo waardevol.

Ik maak de audio’s voor u en tegelijk verplichten ze mij om tien minuten te stoppen.

Mijn pen vast te pakken.

Efkes te ademen.

Te voelen wat mijn automatische piloot vandaag alweer aan het doen is.

Dat is voor mij de kern van Schrijf • Adem • Kies.

Schrijven maakt zichtbaar wat anders door mijn hoofd blijft razen.

Ademen maakt een klein stukje ruimte tussen wat ik voel en hoe ik automatisch reageer.

En kiezen betekent niet dat ik ineens de perfecte beslissing moet nemen. Het betekent dat ik één kans krijg om niet zomaar hetzelfde spoor te volgen.

…

Denk vandaag eens aan een keuze die ge vaak maakt zonder ze nog echt op te merken.

Misschien zegt ge automatisch ja.

Misschien pakt ge uw gsm zodra er een stil moment valt.

Misschien slikt ge iets in omdat ge geen gedoe wilt.

Misschien stelt ge iets uit wat belangrijk voor u is.

Of misschien kent ge net als ik de woorden: “Nog efkes.”

Pak uw schrift erbij.

Schrijf deze vraag op:

Welke keuze maak ik nog te vaak tegen wat mijn lichaam eigenlijk al weet?

Beschrijf één concreet moment.

Wat gebeurt er vlak ervoor?

Wat voelt ge in uw lichaam?

Welke gedachte maakt dat ge toch doorgaat, ja zegt, zwijgt of uitstelt?

En wat is meestal het gevolg?

Niet om uzelf te veroordelen.

Ge zijt gewoon het spoor aan het bekijken.

Ge kunt alleen ergens anders stappen wanneer ge eerst ziet waar ge altijd loopt.

…

Leg uw pen neer.

Voel uw voeten.

Adem rustig in.

En maak bij de uitademing iets meer ruimte dan gewoonlijk.

Bij de volgende inademing denkt ge:

“Ik merk het op.”

Bij de uitademing:

“Ik mag opnieuw kiezen.”

Nog een keer.

Ik merk het op.

Ik mag opnieuw kiezen.

…

Uw kleine keuze voor vandaag is één onderbreking.

Wanneer ge uw bekende patroon voelt beginnen, wacht ge drie ademhalingen.

Ge hoeft daarna zelfs niet per se anders te kiezen. Misschien zegt ge nog altijd ja. Misschien werkt ge dat ene ding toch af.

Maar ge doet het wakker.

En als ge achteraf pas merkt dat ge opnieuw over uw grens zijt gegaan, is de oefening nog niet mislukt.

Dan is uw nieuwe keuze dat ge mild reageert.

“Ah ja. Daar was ik weer. Ik heb het nu gezien.”

Ook dat laat een ander spoor achter.

Ik wens u vandaag een klein stukje ruimte tussen voelen en doen.

Tot morgen.