Uw verlangen ernstig nemen

Goeiemorgen.

Welkom op dag vijf.

Vandaag komen we bij de wet van intentie en wens.

De woorden alleen al kunnen iets wakker maken. Of net weerstand oproepen.

Want verlangen is schoon zolang het over een rustig huisje in de natuur of een reis naar Italië gaat. Zodra een verlangen dicht bij iets komt wat ge écht belangrijk vindt, wordt het spannend.

Dan komen de vragen.

Kan ik dat wel?

Wie zit daarop te wachten?

Hoe ga ik daarvan leven?

Heb ik wel genoeg opleiding, ervaring, tijd of talent?

En voor ge het weet, hebt ge uw verlangen ondervraagd tot het zelf niet meer weet waarom het zich kwam melden.

…

Toen ik mijn Nodaroo-boekjes maakte, voelde het alsof er een cirkel rond werd.

Ik ben mijn loopbaan ooit begonnen bij kinderen. Als leerkracht hield ik van hun verbeelding, hun eerlijkheid en de manier waarop één verhaal een hele wereld kan openen.

Maar ik liep ook vast in een systeem waarin de nadruk heel sterk op cognitieve ontwikkeling lag.

Wat moet een kind kennen?

Welke doelen moet het bereiken?

Hoe krijgt het die leerstof verwerkt?

Allemaal belangrijk.

En toch miste ik iets wat voor mij minstens even fundamenteel voelde.

Hoe leert een kind omgaan met wat het voelt?

Hoe leert het vertrouwen op de signalen van zijn lichaam?

Hoe bouwt het een gevoel van eigenwaarde op dat niet iedere keer instort wanneer iemand het afwijst, negeert of vertelt dat het anders moet zijn?

Met Nodaroo kwam ik terug bij kinderen, maar vanuit een andere plek.

Ik wil hun verhalen, rituelen en creatieve handvatten geven die veiligheid vanbinnen helpen bouwen.

Zodat ze later hopelijk minder lang blijven kiezen voor partners die hen klein maken.

Voor jobs die hen leegzuigen omdat iemand anders vindt dat die verstandig zijn.

Voor een leven dat er aan de buitenkant goed uitziet en vanbinnen steeds stiller wordt.

Ik weet dat ik kinderen niet voor iedere pijn kan behoeden.

Dat is ook niet mijn taak.

Maar als één kind vroeger leert voelen “dit klopt niet voor mij” of “ik ben nog altijd waardevol wanneer iemand mij niet kiest”, dan doet dat ertoe.

…

Met IO₂ groeide tegelijk mijn vertrouwen in coachen.

Ik wilde al lang mensen helpen, maar wist nooit goed vanuit welke positie.

Ik heb geen diploma lifecoaching of psychologie. Ik had geen bekende methode die ik netjes kon volgen en daarna op mijn website zetten.

Wat ik wel had, was mijn eigen leven.

Mijn ervaring met schrijven. Met verhalen. Met lesgeven. Met opnieuw beginnen. Met keuzes maken die pijn deden en toch klopten. Met volledig vastlopen en heel langzaam leren luisteren naar wat mijn lichaam al lang zei.

En daaruit kwam Schrijf • Adem • Kies.

Een manier die klein genoeg is om vandaag te gebruiken.

Ge schrijft zodat zichtbaar wordt wat in u leeft.

Ge ademt zodat ge niet onmiddellijk opnieuw in hetzelfde antwoord schiet.

Ge kiest één stap die vandaag klopt.

Ik wil die methode verder verdiepen en onderbouwen. Ik geloof dat er veel wetenschap onder zit: wat schrijven doet, wat ademhaling doet, hoe bewustwording en kleine keuzes patronen veranderen.

Maar ze is niet aan mijn bureau ontstaan omdat ik dringend een methode nodig had.

Ze is uit noodzaak geboren.

Ik had haar zelf nodig.

…

En dan is er nog een verlangen dat ik vaak bijna verontschuldigend uitspreek:

Als ik hier nu eens financieel van zou kunnen leven.

Van Journals maken.

Van opnieuw een boek schrijven.

Van online trainingen en groepsworkshops.

Van later misschien ook één op één met mensen werken.

Van verhalen en creatieve handvatten maken die kinderen en volwassenen dichter bij zichzelf brengen.

Ik wil mensen helpen.

Ik wil creëren.

En ik wil heel eerlijk ook dat dit werk mij kan dragen.

Dat ik niet voortdurend moet kiezen tussen mijn missie en financiële veiligheid.

Dat verlangen maakt mij soms bang, omdat ik al zo lang probeer mijn eigen werk financieel gezond te krijgen.

Toch wil ik het niet langer behandelen als een schoon ideetje voor ooit.

Dit is wat ik wil.

Ik weet nog niet precies hoe het levensvatbaar wordt. Maar ik mag de richting wel ernstig nemen.

…

Dat is voor mij het verschil tussen een intentie en een dichtgetimmerd plan.

Een intentie zegt: hier wil ik naartoe bewegen.

Ze hoeft vandaag nog niet alle bruggen te kennen.

Misschien leeft er in u ook zo’n verlangen.

Iets dat regelmatig terugkomt en dat ge iedere keer weer parkeert omdat het niet praktisch, verstandig of haalbaar genoeg lijkt.

Misschien verlangt ge naar ander werk.

Naar een kind.

Naar alleen wonen of net samenleven.

Naar rust.

Naar opnieuw studeren.

Naar iets maken, vertellen, zingen of beginnen.

Vandaag hoeft ge geen stappenplan te schrijven.

We gaan het verlangen alleen serieus genoeg nemen om het niet opnieuw weg te lachen.

Pak uw schrift erbij.

Schrijf deze zin af:

Als ik heel eerlijk ben, wil ik…

Blijf schrijven zonder te corrigeren.

En schrijf daarna:

Wat maakt dat ik dit verlangen nog klein houd?

Is het angst voor mislukking?

Voor wat anderen zullen denken?

Voor de gevolgen wanneer het wél lukt?

Of weet ge gewoon nog niet hoe, en hebt ge van dat niet weten gemaakt dat het dus niet kan?

…

Leg uw pen neer.

Leg een hand op uw hart en een hand op uw buik.

Adem rustig in.

Laat uw verlangen bij u zitten zonder het te ondervragen.

Bij de inademing denkt ge:

“Ik heb u gehoord.”

Bij de uitademing:

“Ge hoeft nog niet af te zijn.”

Nog een keer.

Ik heb u gehoord.

Ge hoeft nog niet af te zijn.

…

Geef uw verlangen vandaag één klein bewijs dat ge het ernstig neemt.

Vijf minuten zoeken.

Eén naam opschrijven.

Een bestand openen.

Een gesprek aanvragen.

Of de zin die ge net schreef ergens leggen waar ge hem morgen nog ziet.

Niet om het universum tot spoed aan te manen.

Gewoon om tegen uzelf te zeggen:

Ik luister.

Ik wens u een dag waarop wat ge werkelijk wilt even naast u mag zitten.

Tot morgen.