Waar zijt ge nog aan het trekken?

Goeiemorgen.

Welkom op dag vier.

Vandaag zitten we precies in het midden van onze week. En de wet van vandaag voelt voor mij ook als een scharnierpunt.

De wet van de minste weerstand.

Toen ik die naam voor het eerst hoorde, dacht ik: ja hallo, als ge altijd de weg van de minste weerstand kiest, gebeurt er natuurlijk ook niet veel.

Sommige dingen vragen moeite. Een relatie vraagt soms moeilijke gesprekken. Een eigen zaak opbouwen vraagt volhouden. Herstellen vraagt geduld en moed. En voor sommige dromen moet ge wel degelijk bewegen terwijl het nog niet vanzelf stroomt.

Dus nee, deze wet betekent voor mij niet dat ge bij het eerste ongemak alles laat vallen en wacht tot het universum het voor u oplost.

De vraag is veel eerlijker:

Wanneer is uw inzet veranderd in trekken aan iets dat zelf al lang niet meer mee beweegt?

…

Ik ken dat trekken uit relaties.

Blijven proberen om iets te redden omdat ge zo graag wilt dat het toch nog werkt.

Nog één gesprek.

Nog beter uitleggen wat ge nodig hebt.

Nog meer begrip opbrengen.

Nog iets van uzelf aanpassen, zodat er misschien eindelijk rust komt.

Op een bepaald moment zijt ge zo hard bezig de relatie overeind te houden dat ge bijna niet meer voelt wat ze met u doet.

Toen mijn relaties stopten, kwam er niet onmiddellijk een lichte nieuwe wereld tevoorschijn. Er was verdriet. Angst. Praktisch gedoe. Een gezin dat een andere vorm kreeg.

Maar er kwam beweging.

Ruimte die binnen de relatie niet meer leek te kunnen ontstaan.

Soms begint een nieuwe richting dus op een plek die eerst alleen als verlies voelt.

…

Ik herken hetzelfde in ondernemen.

Trekken aan aanbod waarvan ge overtuigd zijt dat mensen het nodig hebben.

Nog een post schrijven. Nog eens uitleggen. Een lagere prijs proberen. Een nieuwe naam. Een gratis sessie. En iedere keer dat er weinig reactie komt, denken dat ge zelf nog harder uw best moet doen.

Dat is een gevaarlijke plek, want volhouden wordt in onze maatschappij nogal graag gevierd.

Geef nooit op.

Blijf gaan.

Maar niemand vertelt er altijd bij hoeveel jaren ge aan een gesloten deur moogt blijven duwen voor ge ook eens naar de deur ernaast kijkt.

Met IO₂ en de Journal voelde ik een verschil.

Het werk is niet ineens gemakkelijk. Er zijn nog altijd twijfels, financiële druk en heel veel dingen die gemaakt en geregeld moeten worden.

Toch vertrekt het dichter bij mij.

Ik hoef minder uit te leggen waarom ik dit maak. Ik voel het zelf in mijn lijf. Schrijven, ademen en kiezen zijn geen marketingwoorden die ik achteraf op een product plakte. Het is wat mij zelf geholpen heeft toen ik vastzat.

Daardoor komt er een ander soort energie vrij.

Niet altijd meer energie.

Wel minder innerlijk gevecht.

…

En dan is er nog herstel.

Ook daar kunt ge aan trekken.

Ik ben ondertussen al lang genoeg thuis, zegt mijn hoofd dan.

Wanneer ben ik eindelijk beter?

Wanneer kan ik weer gewoon werken, geld verdienen, plannen maken en niet meer afhankelijk zijn van hulp?

Dat verlangen is begrijpelijk. De financiële werkelijkheid wacht niet altijd geduldig tot uw zenuwstelsel klaar is.

Maar mijn lichaam laat zich niet overtuigen door een deadline die ik in mijn hoofd bedacht heb.

Hoe harder ik eis dat ik terug de oude word, hoe minder ik luister naar wie ik ondertussen geworden ben.

Misschien wil herstel mij niet terugbrengen naar de vrouw die alles kon dragen.

Misschien leert het mij eindelijk dat ik niet meer alles hoef te dragen.

…

Relaties. Werk. Een eigen zaak. Herstel.

Waarschijnlijk hebt ge uw eigen versie.

Iets waar ge al lang energie in steekt omdat stoppen, veranderen of toegeven dat het zo niet werkt verschrikkelijk spannend voelt.

De wet van de minste weerstand vraagt niet dat ge vandaag een grote beslissing neemt.

Sommige situaties zijn complex. Soms hebt ge tijd, hulp of veiligheid nodig voor ge iets kunt veranderen.

Vandaag kijken we alleen naar het trekken zelf.

Hoe voelt het in uw lichaam wanneer ge iets probeert open te duwen?

Wat kost het u?

En wat zijt ge ondertussen niet aan het zien?

Pak uw schrift erbij.

Schrijf op:

Waar ben ik al een tijd aan het trekken terwijl ik diep vanbinnen voel dat het zo niet verder kan?

Schrijf daarna ook:

Wat probeer ik precies te laten gebeuren?

En wat zou er vrijkomen wanneer ik vandaag vijf procent minder hard duw?

Geen honderd procent.

Ge hoeft niks los te laten waarvoor ge nog niet klaar zijt.

Vijf procent minder trekken is genoeg om te voelen of er ergens ruimte ontstaat.

…

Leg uw pen neer.

Span uw handen eens bewust aan.

Maak vuisten.

Voel hoeveel kracht dat kost.

En open ze daarna langzaam.

Adem in.

Bij de uitademing denkt ge:

“Ik hoef vandaag niet harder te duwen.”

Nog een keer.

Ik hoef vandaag niet harder te duwen.

Laat uw schouders zakken.

…

Kies vandaag één plek waar ge iets minder trekt, controleert, uitlegt of oplost.

Misschien stuurt ge niet nog een bericht.

Misschien laat ge één taak liggen.

Misschien stopt ge met uzelf te dwingen vandaag al te weten hoe iets verder moet.

Kijk gewoon wat er gebeurt in de ruimte die dan vrijkomt.

Soms komt daar een antwoord.

Soms alleen vermoeidheid.

Ook dat vertelt iets.

Ik wens u vandaag vijf procent minder kracht zetten.

En genoeg openheid om te zien wat er dan zichtbaar wordt.

Tot morgen.