De duivel in een doos: zichtbaar worden met de angst erbij

Mijn innerlijke duivelke heet Fear. Ik leerde dat ik het niet eerst kwijt hoef te zijn voor ik een kleine stap kan zetten.

Op mijn ene schouder zit een engeltje. Ik noem haar Faith. Aan de andere kant zit een duivelke dat overal een bezwaar voor heeft. Fear.

Dat duivelke zou ik soms dolgraag in een doos stoppen. Deksel erop, de kast in. Alleen merkte ik dat negeren mij niet veel verder bracht. De angst was er nog.

Dus oefen ik in iets anders: luisteren naar wat me tegenhoudt, en daarna kijken of er toch een haalbare stap is. Met aandacht voor mijn grenzen onderzoek ik hoeveel ruimte ik die angst geef.

Ge hoeft niet te wachten op volledig zelfvertrouwen

Als ge iets van uzelf deelt, weet ge niet hoe het ontvangen wordt. Dat kan spannend blijven. Een kleine ervaring kan u wel iets leren: een bericht schrijven, een video opnemen of uw idee eerst met iemand bespreken.

Wat ging goed? Wat had ge nodig? Wat wilt ge de volgende keer anders doen? Zo verzamelt ge houvast.

Gebruik wat bij u past

Zelfkennis helpt. Vertelt ge makkelijker voor de camera dan achter een leeg document? Begin dan bij praten. Legt ge liever rustig iets uit in een tekst? Dat mag evengoed.

Ge hoeft niet elk formaat te beheersen om uw werk te delen.

Waar wilt ge trouw aan blijven?

Uw kernwaarden kunnen helpen kiezen. Als zorgvuldigheid voor u telt, hoe ziet ge dat terug in een bericht? Als speelsheid belangrijk is, waar krijgt die ruimte?

Vraag uzelf bij een spannend plan af: past dit bij mij, en welke kleine stap kan ik dragen? Ge moogt daarvoor tijd nemen. Ook met Fear op uw schouder.

Ioana Merola · Schrijfster en missiecoach