Zoals een ajuin zonder vellen

Tijdens een coachingsessie zag ik hoe ik mezelf inhield om een mogelijke afwijzing minder te voelen. Een verhaal over zichtbaar durven zijn als uzelf.

Tijdens een sessie bij ondernemerscoach Lisa Van Loon bekeken we met drie ondernemers waar onze energie naartoe ging. Wat deden we eigenlijk dat ons weinig bracht? En wat hield ons tegen om daarmee te stoppen?

Bij mij kwam er iets ongemakkelijks naar boven: ik deed sommige dingen maar half tegoei. Niet omdat ik ze niet belangrijk vond. Juist omdat ze me raakten.

Want wat als ik alles gaf en er kwam een nee? Wat als ik me helemaal liet zien en toch werd afgewezen? Zolang ik me inhield, kon ik tegen mezelf zeggen: ze hebben niet alles van mij gezien.

Wie moet ge dan zijn, Io?

Die vraag legde Lisa me voor. En zonder veel nadenken schreef ik: IK. Gewoon IK.

Ik dacht aan een ajuin. Al die vellen die zich in de loop van de tijd rond mij hadden gevormd. Ervaringen, gedachten, manieren om me te beschermen. En ergens daarbinnen: ik.

Dat beeld bleef hangen. Het hielp me onderzoeken wanneer ik mezelf kleiner maakte dan nodig was, met respect voor de bescherming die ik nog nodig had.

Uw werk tonen zonder alles bloot te leggen

Voor mij gaat zichtbaar zijn ook daarover. Durven zeggen wat ge belangrijk vindt. Uw eigen woorden gebruiken. Uw werk niet op voorhand afzwakken met “het stelt niet zoveel voor”.

Dat betekent niet dat ge alles van uw privéleven moet delen. Ge kiest zelf wat ge naar buiten brengt en wat bij u blijft.

Waar houdt gij u in?

Denk aan iets dat ge wilt delen, maar telkens uitstelt. Wat vreest ge dat er kan gebeuren? En welke kleine versie voelt wel haalbaar?

Misschien begint het met een tekst aan één vertrouwd iemand laten lezen. Ook dat is uw woorden een beetje meer ruimte geven.

Ioana Merola · Schrijfster en missiecoach