Mijn ervaring met lichaamswerk bij Annemie

Toen ik erg vermoeid was, nam ik deel aan twee sessies lichaamswerk. Dit is wat ik daar zelf beleefde en welke gedachten het bij mij opriep.

Een uitnodiging op een moeilijk moment

In die periode voelde ik me al maanden erg moe. Ik ervoer spanning in mijn lijf en had weinig energie.

Alsof ik aan het stikken was in mijn eigen leven.

Enkele weken eerder had Annemie me een bericht gestuurd. Ze had een opleiding BRTT (Body Remembers Trauma Therapy) en TRB (Trauma Release Breathwork) afgerond en zocht mensen om mee te oefenen.

“Zou ge interesse hebben in een sessie?” vroeg ze.

Ik aarzelde geen seconde. Het voelde als een cadeautje van het universum, net op het moment dat ik het het meest nodig had.

Wat mij naar die sessie bracht

Ik wilde onderzoeken wat het met mij zou doen om op een andere manier aandacht aan mijn lichaam te geven.

Ik analyseer graag en probeer veel te begrijpen. Tegelijk merkte ik hoe vermoeid en gespannen ik me voelde.

Er waren ook angsten en herinneringen die me bezighielden.

Vanuit die situatie ging ik op haar uitnodiging in.

De eerste sessie: zonder verwachtingen

Ik ging naar Annemie zonder te weten wat me te wachten stond. Geen verwachtingen, geen vooroordelen. Alleen een bereidheid om te ervaren wat er zou gebeuren.

Natuurlijk was mijn hoofd meteen druk bezig: “Wat gaat mijn lichaam dan doen? Hoe werkt dit? Wat ga ik loslaten?”

Door Annemies rustige begeleiding voelde ik me op mijn gemak. Tijdens de oefeningen merkte ik verschillende gewaarwordingen op.

Alleen … ik kon het nog niet “plaatsen”. Mijn hoofd probeerde nog steeds alles te begrijpen en te controleren.

Wat ik tijdens de tweede sessie beleefde

“Misschien heeft uw lichaam nog wat aanpassing nodig,” zei Annemie. “Wilt ge nog een keer komen?”

En wauw. Tijdens die tweede sessie gebeurde er iets bijzonders.

Ik liet los. Echt los.

Ik ben hoogsensitief en intuïtief. Soms komen er spontaan beelden bij me op. Tijdens die sessie verbond ik wat ik zag met ervaringen uit mijn eigen leven.

Een angst die al mijn hele leven meereist. Een gevoel van me altijd in de schaduw zetten van anderen. Een krop in mijn keel die me belemmerde om mijn waarheid uit te spreken.

Op dat moment voelde ik opluchting. Alsof er even meer ruimte kwam rond dat gevoel.

Die bevrijding … daar zijn geen woorden voor.

Van lichaamswerk naar zijnbaarheid

Het raakte aan iets waar ik ook in mijn schrijven mee bezig ben: mezelf ruimte geven.

Ik zocht toen naar wat mij rust en ruimte kon brengen in mijn leven.

Dat hoefde ik niet helemaal alleen te onderzoeken.

Annemies aandacht was daarin voor mij waardevol.

Mijn ervaring blijft mijn ervaring

Ik vertel dit omdat die sessies mij raakten. Wat ik voelde, zegt niet hoe iemand anders zo’n sessie beleeft of wat een behandeling kan betekenen voor een bepaalde klacht. Die vragen horen bij een gekwalificeerde zorgverlener die uw situatie kent.

Over Annemies eigen werk kunt ge verder lezen op de website van Tell Mie.

Wat ik meeneem

Ik merkte hoe waardevol het voor mij was om hulp en aandacht te ontvangen. Om even niet alles alleen te willen begrijpen. Die beweging komt ook terug in mijn verhalen: luisteren naar wat er leeft, woorden zoeken en voelen welke kleine keuze mogelijk is.

Ioana Merola · Schrijfster en missiecoach