Ge weet het al. Ge doet het alleen nog niet.

Wanneer ge blijft twijfelen over keuzes maken in uw leven

Er was een tijd dat ik dacht dat ik het gewoon nog niet goed genoeg had doordacht.

Dat als ik er nog wat langer over nadacht, nog wat meer schreef, nog wat meer analyseerde … dat het dan wel helder zou worden.

Wat de juiste keuze was, wat ik moest doen, wat klopte.

En ergens voelde ik ook wel dat dat niet werkte.
Dat ik rondjes draaide in mijn hoofd, en dus ook in mijn leven.

Ge voelt het. Ge weet het. En toch doet ge niks

Dat is het irritante eraan.

Ge voelt het.
Ge weet het diep vanbinnen.

En toch doet ge er niks mee.

Ik wist dat ik niet meer op mijn plek zat.
Ik wist dat ik dingen bleef doen die niet meer klopten.
Ik wist dat ik mezelf aan het aanpassen was.

En toch bleef ik doorgaan.

Omdat het veiliger was?
Omdat ik het dan kon uitleggen?
Omdat ik niet durfde te vertrouwen op iets dat ik niet kon bewijzen?

Wanneer uw lichaam begint tegen te spreken

Tot mijn lichaam het begon over te nemen.

Met … spanning. Onrust.
Een allesoverweldigende moeheid die bleef sluimeren en niet meer wegging.

Ik was gewoon … op.
Geen ruimte meer. Geen goesting meer. Geen echte adem meer.

Wat ik eigenlijk niet wou toegeven, was dat ik het zelfs dan nog probeerde op te lossen in mijn hoofd.

Dat is misschien nog het meest confronterende stuk als ik erop terugkijk.

Hoe lang ge kunt blijven zoeken, terwijl ge eigenlijk al weet dat ge aan het weglopen zijt van uzelf.

Het moment waarop ge niet meer kunt doen alsof

Tot ik op een punt kwam waarop ik eigenlijk geen keuze meer had.

Het is niet zo dat ik ineens wist wat ik moest doen, maar mijn lichaam had voor mij besloten: zo kon het niet verder.

En dat was het moment waarop er iets verschoof.
Ik stopte met zoeken naar antwoorden en begon te luisteren.

Omdat ik geen andere keuze meer had.

Luisteren is niet zacht. Het is eerlijk

En dat luisteren …
Dat was allesbehalve zacht.

Het was ongemakkelijk.
Het was dingen onder ogen zien die ik eigenlijk liever niet zag.
Het was toegeven dat ik mezelf al een tijd aan het negeren was.

Het ging traag, het was niet zwart-wit en het gaf me niet altijd wat ik wìlde horen.

Maar het was wel eerlijk.

De drie vragen die alles veranderden

En ergens in dat proces zijn drie vragen ontstaan.

Niet omdat ik een methode wilde maken.
Integendeel.

Omdat ik iets nodig had dat mij elke keer terugbracht wanneer ik weer begon te verdwalen in mijn hoofd.

Het was geen ingewikkelde theorie.
Gewoon dit:

• Wat weet mijn lichaam eigenlijk al?
• Zijt ge trouw aan wie ge werkelijk zijt?
• Brengt deze keuze u dichter bij het leven dat bij u past?

Het lijkt misschien simpel, maar elke keer als ik deze vragen écht toeliet, gebeurde er iets.

Ik kreeg niet meteen mirakels of plots een perfect leven.
Maar ik kreeg ruimte.

Alsof er terug zuurstof kwam.

Stoppen met blijven hangen in uw hoofd

En dat is wat IO₂ voor mij geworden is.

Iets wat me helpt om te stoppen met rondjes draaien in mijn hoofd.
En waar ik telkens naar kan terugkeren wanneer ik mezelf kwijt ben.

Misschien zit gij daar nu.

Dat ge voelt dat er iets niet klopt, maar dat ge het blijft proberen oplossen in uw hoofd.

Dat ge weet dat ge iets aan het uitstellen zijt.
Dat ge wacht tot het “duidelijk genoeg” is voor ge een stap zet.

Dat is hoe veel mensen blijven vastzitten wanneer het gaat over keuzes maken in hun leven.

En misschien blijft gij ook nog wachten.

Tot ge zeker zijt.
Tot het “logisch” voelt.

Maar dat moment komt meestal niet.
Niet op de manier waarop ge het verwacht.

Wat wel gebeurt, is dat het begint te wringen.
Meer en meer.

Tot ge niet meer kunt doen alsof het er niet is.

Ge hoeft het niet meer te begrijpen

Ik heb daar geen oplossing voor die alles oplost.
Maar ik weet wel wat mij geholpen heeft.

Niet nog meer nadenken.

Maar elke dag efkes stoppen en terugkeren naar wat ik eigenlijk al wist.

Ik kies voor mij

Op 1 mei start ik met Ik kies voor mij.

Geen grote beloftes.
Geen traject waarin ge alles moet omgooien.

Maar wel een maand waarin ge stopt met uzelf te ontwijken.

“Ik kies voor mij” is geen challenge waar ge braaf moet meedoen.
Het is een maand waarin ge uzelf tegenkomt.

En waar ge, als ge eerlijk zijt, ook begint met keuzes te maken die écht kloppen.

Als ge voelt dat ge daar zit …
dan weet ge waarschijnlijk al genoeg.

👉 Meer over “Ik kies voor mij”

Of ge doet nog even verder zoals ge bezig zijt.
Dat kan ook.

Maar dan weet ge ook dat ge het weet.

Soms begint keuzes maken in uw leven met gewoon even stoppen en luisteren