Ge voelt dat er iets wringt. Hoe zet ge een eerste stap?

Ik bleef zoeken naar het juiste antwoord, terwijl ik voelde dat het zo niet verder kon. Wat mij hielp om weer te luisteren.

Wanneer ge blijft twijfelen over keuzes maken in uw leven

Er was een tijd dat ik dacht dat ik het gewoon nog niet goed genoeg had doordacht.

Dat als ik er nog wat langer over nadacht, nog wat meer schreef, nog wat meer analyseerde … dat het dan wel helder zou worden.

Wat de juiste keuze was, wat ik moest doen, wat klopte.

En ergens voelde ik ook wel dat dat niet werkte.
Dat ik rondjes draaide in mijn hoofd, en dus ook in mijn leven.

Als weten nog niet tot kiezen leidt

Dat kan behoorlijk verwarrend zijn.

Ik voelde dat er iets niet klopte.

En toch lukte het me niet om daar meteen iets mee te doen.

Ik wist dat ik niet meer op mijn plek zat.
Ik wist dat ik dingen bleef doen die niet meer klopten.
Ik wist dat ik mezelf aan het aanpassen was.

En toch bleef ik doorgaan.

Omdat het veiliger was?
Omdat ik het dan kon uitleggen?
Omdat ik niet durfde te vertrouwen op iets dat ik niet kon bewijzen?

Wanneer uw lichaam begint tegen te spreken

Tot mijn lichaam het begon over te nemen.

Met … spanning. Onrust.
Een allesoverweldigende moeheid die bleef sluimeren en niet meer wegging.

Ik was gewoon … op.
Geen ruimte meer. Geen goesting meer. Geen echte adem meer.

Wat ik eigenlijk niet wou toegeven, was dat ik het zelfs dan nog probeerde op te lossen in mijn hoofd.

Dat is misschien nog het meest confronterende stuk als ik erop terugkijk.

Hoe lang ik bleef zoeken, terwijl ik voelde dat mijn manier van leven mij uitputte.

Het moment waarop ge niet meer kunt doen alsof

Tot ik op een punt kwam waarop ik eigenlijk geen keuze meer had.

Het is niet zo dat ik ineens wist wat ik moest doen, maar mijn lichaam had voor mij besloten: zo kon het niet verder.

En dat was het moment waarop er iets verschoof.
Ik stopte met zoeken naar antwoorden en begon te luisteren.

Omdat ik geen andere keuze meer had.

Luisteren vraagt tijd

Dat luisteren was niet altijd zacht.

Het was ongemakkelijk.
Het was dingen onder ogen zien die ik eigenlijk liever niet zag.
Het was toegeven dat ik mezelf al een tijd aan het negeren was.

Het ging traag, het was niet zwart-wit en het gaf me niet altijd wat ik wìlde horen.

Maar het was wel eerlijk.

Drie vragen om bij terug te komen

En ergens in dat proces zijn drie vragen ontstaan.

Ik had iets nodig dat mij elke keer terugbracht wanneer ik weer begon te verdwalen in mijn hoofd.

Ik kwam telkens bij deze vragen terug:

Die vragen hielpen me om even stil te staan bij wat er in mij leefde.

Door die vragen kwam er weer wat ruimte.

Alsof er terug zuurstof kwam.

Stoppen met blijven hangen in uw hoofd

En dat is wat IO₂ voor mij geworden is.

Iets wat me helpt om te stoppen met rondjes draaien in mijn hoofd.
En waar ik telkens naar kan terugkeren wanneer ik mezelf kwijt ben.

Misschien zit gij daar nu.

Dat ge voelt dat er iets niet klopt, maar dat ge het blijft proberen oplossen in uw hoofd.

Misschien voelt ge wat ge wilt veranderen. Misschien is dat nog helemaal niet duidelijk.

Ge hoeft uzelf daar niet om te veroordelen. Kiezen vraagt soms tijd, ruimte of ondersteuning.

Wat zou u vandaag helpen om iets beter te begrijpen?

Een gesprek? Een paar zinnen op papier? Even rust?

Volledige zekerheid is er niet altijd.

Maar ge kunt wel onderzoeken wat ge nodig hebt voor een kleine, haalbare stap.

Zonder dat ge meteen uw hele leven moet omgooien.

Wat mij hielp

Terugkijkend zie ik wat mij geholpen heeft.

Naast nadenken had ik ook ruimte nodig om te voelen.

Elke dag even stoppen en luisteren naar wat ik opmerkte.

Ioana Merola · Schrijfster en missiecoach