Wat een gele octopus mij leerde over ontvangen

Tijdens mijn sessies bij Martine Adami kwam ik oude gedachten over liefde, schuld en boosheid tegen. Een persoonlijk verhaal over zachter leren kijken naar mezelf.

Soms krijgt een alledaags voorwerp ineens een heel persoonlijke betekenis.

Wanneer het leven u uitnodigt om dieper te gaan

In die periode was ik enkele weken thuis. Mijn lichaam en mijn hoofd vroegen om rust. Maanden van vermoeidheid, weinig energie en een chaos in mijn hoofd: het was me even te veel geworden.

Ik had al veel van mijn verhaal verwerkt en opgeschreven in mijn boek En nu is het aan u. Toch merkte ik dat er opnieuw vragen naar boven kwamen. Iets begrijpen betekent voor mij niet dat het daarna nooit meer kan raken.

En toen kruiste Martine Adami mijn pad.

Via sociale media zag ik haar posts over “De kracht van verdriet”, een traject waarin ze mensen begeleidt om op een gezonde manier met emoties en verdriet om te gaan.

Iets in haar manier van communiceren raakte me. Er zat zoveel zachtheid en doorleefde wijsheid in haar woorden. Haar uitnodiging raakte me precies op het juiste moment.

Mijn waarom: nog meer lagen om te ontdekken

Ge kent dat gevoel waarschijnlijk wel. Wanneer ge dacht dat ge alles had verwerkt en dan merkt ge dat er nog lagen zijn die wachten om ontdekt te worden.

Ik had mijn scheiding verwerkt, mijn verhaal opgeschreven, mezelf opnieuw opgebouwd. Maar ergens diep vanbinnen voelde ik dat er nog iets sluimerde. Een zachte stem die fluisterde: “Er is nog meer te helen.”

Ik begon te zien dat ik niet in één keer klaar hoef te zijn met wat ik had meegemaakt. Er mocht opnieuw aandacht naartoe.

Sessie 1: De ontmoeting met mijn innerlijk kind

Bij Martine voelde ik me op mijn gemak. Ze luisterde met aandacht naar wat ik vertelde. Dat gaf mij ruimte om iets kwetsbaars te delen.

In onze eerste sessie deed ze een prachtige innerlijk-kind-meditatie met me. Tijdens die meditatie kwam ik dat kleine meisje tegen dat klaar was voor nog meer liefde, nog meer aandacht.

Ze danste nog altijd, huppelde nog altijd, en vroeg me: “Kom je nu met mij spelen?”

Ik zei ja en ze gaf me de warmste hartsknuffel.

Toevallig kocht ik enkele dagen voor deze sessie een grote gele octopusknuffel. “Voor mijn dochter,” dacht ik. Maar diep vanbinnen wist ik: dit was voor dat kleine meisje in mij.

De bizarre ontdekking: een octopus zonder stem

Twee weken later, terwijl ik in mijn schriftje schreef over mijn kindertijd, viel me iets op dat mijn hart deed overslaan.

Ik keek naar mijn octopus en besefte: hij heeft geen mond.

Acht armen om liefdevol te omarmen, maar geen stem om te spreken. Net zoals dat kleine meisje dat leerde dat zwijgen veiliger was dan spreken.

Door het schrijven ontdekte ik ook de vreemde verbinding tussen geven en vergeven. Als iemand mij iets geeft, krijg ik ergens het gevoel dat ik iets te vergeven heb. Alsof elk cadeau een vorm van excuus is voor iets wat ik mogelijk heb misdaan.

Het leerde me dat ik nog altijd ergens diep geloof dat ik dingen moet “verdienen.” Dat mijn stem, mijn wensen, mijn behoeften eigenlijk te veel zijn.

Sessie 2: De confrontatie met mijn waarheid

Tijdens onze tweede sessie vroeg Martine me een brief aan mijn vader voor te lezen. Dat voelde heel intiem en kwetsbaar.

In die brief schreef ik over een moment uit mijn kindertijd dat me gevormd heeft. Over hoe ik leerde zwijgen. Over hoe ik de verbinding zag tussen dat leren zwijgen en mijn huidige moeite om dingen te ontvangen.

Uit mijn brief haalde Martine een hele woordenlijst: bang, boos, genegeerd, verzoeningscadeau, iets goedmaken, schuld, straf, zwijgen, niet oké om vrij te uiten, niet oké om te vertellen wat ik wou …

Boven die lijst moest ik schrijven: “Ik leerde dat liefde is:”

Best confronterend om te beseffen dat ik als kind dit alles in mijn onderbewuste had opgeslagen over wat liefde betekent. Het legde ook meteen de link naar mijn vorige partners en hoe ik mijn beeld over liefde onbewust meenam in alle relaties die ik aanging.

Met kleuren onderzoeken wat ik voelde

Uit de lijst koos ik het woord schuld. We werkten ermee in een kleuroefening die Martine haar SAM-methode noemt. Met de wasco’s kwam mijn schuldgevoel naar boven: over geld, maar vooral over mijn twee huwelijken en de gezinnen die uiteengevallen waren.

Van daaruit stelde Martine me de vraag: “Zijt gij boos op uzelf?”

Die vraag raakte me onmiddellijk. De emotie die opkwam, verraadde het antwoord.

Wat lichtblauw voor mij betekende

We gingen verder ‘sammen’ op boosheid en het vrijlaten ervan. Door te kleuren en uit te spreken wat ik vrijliet, besefte ik hoe bang ik was om boos te zijn.

Niet alleen omdat ik ooit als kind de boosheid van mijn vader in fysiek geweld had zien omslaan. Ik had zelf ook jaren last gehad van ongecontroleerde woedeaanvallen.

Die waren ineens gestopt … Misschien omdat ik bang was om eenzelfde fysiek geweld te plegen op mijn kinderen of partner zoals ik mijn vader had zien doen. En dat wou ik koste wat het kost vermijden.

De symboliek van lichtblauw

Ik had lichtblauw gekozen. Voor mij kreeg die kleur een verband met mijn stem: durven uitspreken wat ik voelde en wat ik wilde.

Het werd een emotionele oefening vol opgekropte emotie die eindelijk vrijgelaten werd op papier.

Nieuwe affirmaties: toestemming om te bestaan

We eindigden met nieuwe affirmaties:

• Ik aanvaard mijn boosheid
• Boosheid is het uiten van mijn gevoel als ik ergens niet mee akkoord ben
• Boosheid helpt me om mijn grenzen te bewaken
• Boosheid is er om mij te helpen
• Ik mag boosheid voelen en zoeken hoe ik die kan uiten zonder iemand pijn te doen.

Na de oefening voelde ik me rustiger. Ik ervoer meer ruimte, en tegelijk was ik erg moe. Dat is hoe ik die sessie beleefde.

Mijn octopus als herinnering

De octopus zonder mond herinnert mij aan het meisje dat leerde zwijgen. En aan de ruimte die ik mezelf nu wil geven: om iets te ontvangen, een behoefte uit te spreken en ook moeilijke gevoelens te erkennen.

Wat me bij Martine raakte, was dat ik die gevoelens niet hoefde weg te stoppen. Dit is mijn persoonlijke ervaring met haar begeleiding. Meer over haar eigen werk vindt ge op Just Inspire.

En nu is het aan u

Is er iets kleins dat u helpt herinneren aan wat ge nodig hebt? Een voorwerp, een zin, een beeld? Ge moogt opschrijven wat het voor u betekent. En als een herinnering veel oproept, moogt ge ook stoppen en steun zoeken bij iemand die ge vertrouwt.

Ioana Merola · Schrijfster en missiecoach