Hoofdstuk 2 | Waarom schrijven alles veranderde

Ik schrijf al zolang ik mij kan herinneren.

Verhalen. Brieven. Dagboeken.

Later schreef ik teksten voor bedrijven.

Posts voor sociale media.
Nieuwsbrieven.
Websites.

Ik leerde mensen zelfs hoe ze moesten schrijven om zichtbaar te worden.

En uiteindelijk schreef ik een boek.

Ge zou dus kunnen denken dat ik de kracht van schrijven al lang kende.

Ik dacht dat zelf ook.

Tot ik ontdekte dat er een groot verschil bestaat tussen schrijven om iets naar buiten te brengen en schrijven om eindelijk eens te horen wat er vanbinnen leeft.

Ik was heel goed geworden in woorden

Woorden waren jarenlang mijn werk.

Ik kon een verhaal vinden in iets waar iemand anders achteloos aan voorbijging.
Ik kon gevoelens vatten in zinnen.

Ik kon woorden geven aan wat een ander bedoelde, zelfs wanneer die persoon ze zelf nog niet helemaal gevonden had.

En ik hield daarvan.
Nog altijd.

Maar er zat ook iets ironisch in.

Ik kon heel goed luisteren naar wat anderen wilden vertellen.

Naar klanten.
Naar lezers.
Naar mensen die ik begeleidde.

Alleen was ik veel minder goed geworden in luisteren naar mezelf.

Want wanneer ge lang genoeg bezig zijt met doorgaan, zorgen, oplossen en sterk zijn, kunt ge behoorlijk ver verwijderd raken van wat ge zelf voelt.

Zonder dat ge het onmiddellijk doorhebt.

Ge functioneert.
Ge doet wat moet.
Ge neemt beslissingen.

Ge houdt alle bordjes min of meer in de lucht.

Tot ge op een dag merkt dat ge eigenlijk niet meer goed weet:

Wat wil ík?

Niet wat verstandig is.
Niet wat haalbaar is.
Niet wat anderen nodig hebben.

Ik.

En gek genoeg waren het opnieuw woorden die mij daar terugbrachten.

---

Op papier kon ik mezelf niet blijven ontwijken

Er is iets bijzonders aan een leeg blad.

Het verwacht niks van u.
Het onderbreekt u niet.
Het geeft geen advies.
Het zegt niet dat ge positief moet denken.
Het probeert uw probleem niet op te lossen.

Het blijft gewoon liggen.

Tot ge schrijft.

En soms begint dat heel banaal.

Ik ben moe.

Of:

Ik weet het niet.

Of zelfs:

Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om te schrijven.

Maar als ge blijft zitten en uw pen nog efkes laat bewegen, verschijnt er vaak iets anders.

Een zin die ge niet gepland had.
Een gedachte waarvan ge niet wist dat ze zo luid in u zat.
Een verlangen dat ge al maanden rationeel aan het wegduwen waart.

Een waarheid waarvan ge eigenlijk al lang wist dat ze waar was.

Op papier kon ik moeilijker blijven doen alsof.

Daar zag ik mijn eigen patronen terug.

Mijn angsten.
Mijn boosheid.
Mijn verdriet.

Maar ook mijn dromen.
Mijn goesting.
Mijn grenzen.

En heel langzaam opnieuw mezelf.

---

De kracht van schrijven zit niet altijd in antwoorden

Dat vind ik belangrijk.

Want ik wil van schrijven geen wondermiddel maken.

Ge kunt niet alles wegschrijven.
Een blad papier lost uw leven niet op.
En ge hoeft na drie pagina’s ook niet plots te weten welke beslissing ge moet nemen.

Soms schreef ik en wist ik achteraf nog altijd niks.

Maar er was wel iets veranderd.
Er was ruimte.

Alsof alles wat voordien door elkaar in mijn hoofd zat, ineens ergens mocht liggen.

Voor mij.
Zichtbaar.

Ik hoefde het niet meer allemaal tegelijk vast te houden.

En in die ruimte kon ik ademen.

Dat is volgens mij waar schrijven binnen IO₂ begint.

Niet bij mooie zinnen.
Niet bij dankbaarheidslijstjes die ge braaf iedere ochtend moet invullen.
Niet bij de vraag of ge wel goed kunt schrijven.

Ge hoeft zelfs geen volledige zin te maken.

Schrijven is hier een manier om te vertragen.

Om uzelf lang genoeg stil te krijgen zodat ge kunt horen wat er onder al die ruis zit.

---

Eerst schrijven. Dan ademen.

Pas veel later zag ik dat daar een volgorde in zat.

Schrijf. Adem. Kies.

Die drie woorden zijn ondertussen de kern geworden van de IO₂ Journal.

En die volgorde is niet toevallig.

Eerst schrijft ge wat er leeft.
Ongefilterd.
Zonder dat ge er onmiddellijk iets mee moet.

Daarna maakt ge ruimte.

Ge ademt.
Ge voelt.
Ge laat zakken wat ge net op papier hebt gezet.

En pas daarna komt kiezen.

Niet de grote beslissing die uw hele leven morgen moet veranderen.
Gewoon de vraag:

Wat klopt nu voor mij?

Misschien is het antwoord een grens.

Een telefoontje.
Een wandeling.
Iets afzeggen.

Eindelijk ergens ja op zeggen.

Of vandaag gewoon nog niks doen.
Dat mag ook.

Want schrijven is geen manier geworden om mezelf nóg beter te managen.

Het is net een manier om efkes te stoppen met mezelf voortdurend te willen verbeteren.

---

Ik schrijf niet meer alleen omdat ik iets te vertellen heb

Dat is misschien de grootste verandering.

Jarenlang was schrijven voor mij vooral iets wat naar buiten ging.

Ik schreef omdat ik een verhaal wilde vertellen.

Omdat ik iemand wilde raken.
Omdat ik iets wilde uitleggen.
Omdat ik zichtbaar wilde zijn.

Omdat schrijven mijn werk was.

Vandaag schrijf ik ook om de omgekeerde reden.
Om naar binnen te gaan.

Ik dacht lang dat ik schreef omdat ik iets te vertellen had.
Nu weet ik dat ik ook schrijf om te horen wat er in mij verteld wil worden.

En misschien is dat waarom schrijven zo’n grote plaats krijgt binnen IO₂.

Omdat ik mensen niet wil vertellen welk leven ze moeten leiden.

Ik wil hen helpen hun eigen stem opnieuw te horen.

Daarvoor hebt ge niet altijd nóg meer advies nodig.

Of nog een podcast.
Nog een boek.
Nog iemand die zegt wat ge zou moeten doen.

Soms hebt ge vooral een leeg blad nodig.

Een pen.
Een beetje stilte.
En één goede vraag.

De rest zit verrassend vaak al in u.

---

Ioana Merola
Oprichtster van IO₂ – Zuurstof voor uw ziel