Tijdens het lezen en schrijven kwam één zin op papier die twee stormen in mijn leven met elkaar verbond: het is altijd al liefde geweest.

De gedrukte IO₂ Journals zijn thuis. Wat verandert er wanneer uw werk niet langer alleen in een bestand bestaat, maar ineens gewicht krijgt?

Eén zin in de IO₂ Journal bleek net niet te kloppen. Over het verschil tussen een kompas en een stappenplan, en waarom uw keuze van u blijft.

Ge ziet iemand graag en toch krijgt die uw stilte of stekels wanneer ge leeg bent. Over leren zeggen dat ge ruimte nodig hebt vóór irritatie afstand maakt.

In de IO₂ Journal komt veel vrije schrijfruimte. Sommige dagen vult ge drie pagina’s. Op andere dagen zijn drie regels alles wat naar buiten wil. Ook dat telt.

Het meisje in mijn eerste versie had lang bruin haar en een regenboogjurk. Later maakte ik haar algemener. Pas toen ik de twee versies opnieuw bekeek, zag ik wat er onderweg verdwenen was.

Op mijn planning staat 11 november. Terwijl ik de IO₂ Journal maak, leer ik opnieuw rekening houden met mijn draagkracht. Mijn agenda mag het werk én mij dragen.

Geven kan ik goed. Ontvangen legt sneller iets bloot. Over de giftpot voor de IO₂ Journal, hulp aannemen en leren geloven dat dankuwel soms genoeg is.

Wat als een keuze die ooit klopte vandaag vooral energie kost? Over stoppen met de muziekacademie, luisteren naar uw lichaam en ruimte maken.