Hoofdstuk 7 | Mijn planning moet mij ook kunnen dragen

Over bouwen aan de IO₂ Journal zonder mezelf onderweg opnieuw kwijt te raken

Op mijn planning staat 11 november.

Die dag wordt de IO₂ Journal officieel geboren.

De IO₂ Journal is officieel gelanceerd op 11 november 2026 en kost €44. De definitieve Journal telt 111 genummerde pagina’s, plus een ongenummerd voorwoord, en zes audio’s die ge via QR-codes kunt beluisteren. Voor de lancering schreef en schaafde ik verder, nam ik audio op en maakte ik keuzes over wat deze Journal nodig had.

Een datum helpt. Ze maakt van een verlangen iets waar ge naartoe kunt werken. Ze bepaalt wanneer beslissingen moeten vallen en hoeveel tijd er nog overblijft.

Een datum kan ook iets ouds wakker maken.

Sneller, Ioana. Doorwerken. Nog efkes dit afmaken. Rust komt daarna wel.

Ik ken die beweging goed genoeg. Ze heeft mij lang geholpen om veel gedaan te krijgen. Ze heeft mij ook op een plek gebracht waar mijn lichaam uiteindelijk zelf op de rem moest gaan staan.

Ik herstel nog altijd van een burn-out. Mijn terugkeer naar werk mocht traag en duurzaam zijn. Dat klinkt heel verstandig tot er iets voor u ligt waar ge met heel uw hart aan wilt bouwen en er een dag in de agenda staat waarop het klaar moet zijn.

Dan blijkt duurzaam werken geen mooie visie voor op een rustige maandag. Het moet ook standhouden wanneer de tijd begint te tellen.

Mijn draagkracht hoort bij het plan

In een planning zet ge gemakkelijk wat er moet gebeuren. Een tekst afwerken. Een audio opnemen. Pagina’s nakijken. Beslissingen nemen. Bestanden doorsturen.

Mijn draagkracht staat zelden vanzelf tussen die taken. Toch bepaalt ze mee wat haalbaar is.

Een uur waarin ik helder kan schrijven is iets anders dan een uur waarin mijn hoofd vol zit en iedere zin drie keer moet worden teruggehaald. Een lege plek in mijn agenda is ook niet automatisch beschikbare werktijd. Soms heeft mijn lichaam die ruimte al opgeëist voordat ik er een taak in probeer te schuiven.

Dat blijft zoeken. Ik heb geen keurige formule waarmee ik iedere dag vooraf exact weet wat lukt. Mijn energie leest mijn agenda niet en blijkt opvallend ongevoelig voor kleurcodes.

Ik kan er wel rekening mee houden.

Dat begint bij eerlijk kijken naar de tijd en kracht die er werkelijk zijn. Niet naar wat een ideale versie van mij in een ideale week zou kunnen. Naar deze week. Naar vandaag.

De werkwijze draagt mee wat ge maakt

De IO₂ Journal gaat over schrijven, voelen en opnieuw kiezen vanuit uw kern. Over uw intuïtie horen onder alles wat roept. Over open blijven voor wat er in u leeft. Over zorgvuldig omgaan met uw energie en aandacht.

Ik kan die woorden moeilijk geloofwaardig op papier zetten wanneer ik ze tijdens het maken zelf volledig negeer.

Dat besef verandert de Journal niet in een project zonder deadline. Op 11 november staat nog altijd de officiële lancering. Het verandert wel de manier waarop ik naar het werk kijk.

Mijn rust is geen beloning die pas vrijkomt zodra alles afgevinkt is. Ze hoort bij het maakproces. Net zoals een goede tekst tijd nodig heeft om even te liggen, heeft mijn hoofd momenten nodig waarop het niks hoeft op te lossen.

Daardoor duurt iets soms langer dan ik graag zou willen. Er zijn dagen waarop ik minder gedaan krijg dan mijn planning had gehoopt. Dat is frustrerend, zeker wanneer ik weet hoeveel er nog in mij zit en hoeveel ik in de wereld wil zetten.

Toch wil ik geen Journal maken over thuiskomen bij uzelf terwijl ik onderweg opnieuw van mezelf wegloop.

De manier waarop ik iets maak, maakt deel uit van wat ik ermee wil zeggen.

Traag en duurzaam wordt pas zichtbaar in kleine keuzes

Grote beloften aan uzelf klinken vaak prachtig. Ik ga beter voor mezelf zorgen. Ik ga luisteren naar mijn lichaam. Ik ga rustiger werken.

De echte keuze verschijnt meestal op een veel gewoner moment. Wanneer ge nog één taak in een volle dag wilt duwen. Wanneer ge merkt dat ge al een uur naar hetzelfde scherm kijkt. Wanneer iets vandaag zou kunnen, maar morgen met meer aandacht waarschijnlijk beter lukt.

Daar krijgt traag en duurzaam handen en voeten.

Het kan betekenen dat een taak kleiner wordt. Dat ge hulp vraagt. Dat ge een idee bewaart voor later, hoe leuk het ook is. Of dat ge ophoudt met uw planning als een karaktertest te behandelen.

Mijn agenda is geen bewijs van hoeveel ik waard ben. Ze is een hulpmiddel. Als ze alleen werkt wanneer ik mijn grenzen negeer, heeft ze aanpassing nodig.

Dat is soms een ontnuchterende gedachte. Een planning herschrijven voelt minder spectaculair dan een grote doorbraak. Ze kan wel voorkomen dat ge opnieuw maanden moet herstellen van een tempo dat op papier uitstekend stond.

Wat staat er nog nergens in uw planning?

Neem een lege bladzijde en schrijf bovenaan:

Wat vraagt dit plan van mij, behalve tijd?

Schrijf op wat het werk werkelijk vraagt aan aandacht, energie, herstel en hulp. Kijk daarna naar de planning die ge nu hebt.

Waar rekent ge op een versie van uzelf die nooit moe wordt, altijd helder denkt en thuis door niemand nodig is?

Kies één aanpassing die uw plan eerlijker maakt. Een taak die kleiner kan. Een dag met meer ruimte. Een afspraak die ge opnieuw bespreekt. Meer hoeft die bladzijde vandaag niet op te lossen.

Op mijn planning staat nog altijd 11 november.

Ik werk ernaartoe met veel goesting. Alleen wil ik daar aankomen als de vrouw die deze Journal maakte, en niet als iemand die zichzelf onderweg opnieuw moest achterlaten.

Mijn planning moet mij dus ook kunnen dragen.

Alle hoofdstukken van Het verhaal van IO₂

1. Waarom IO₂ bestaat
2. Waarom schrijven alles veranderde
3. Wie zijt ge wanneer niemand iets van u nodig heeft?
4. Uw verlangen hoeft zich niet te verdedigen
5. Soms klinkt kiezen gewoon als stoppen
6. Geven voelt veilig. Ontvangen legt iets bloot
7. Mijn planning moet mij ook kunnen dragen
8. Wat ik weghaalde om iedereen te bereiken
9. Drie regels zijn ook schrijven