Hoofdstuk 5 | Soms klinkt kiezen gewoon als stoppen

Over loslaten wat ooit klopte en vandaag vooral energie kost

Ik had de mail naar de muziekacademie al een paar keer in mijn hoofd geschreven.

In de ene versie vroeg ik nog wat bedenktijd. In een andere legde ik uitgebreid uit waarom dit schooljaar zo moeilijk lag.

Eigenlijk wist ik al wat ik wilde schrijven:

Ik stop ermee.

Dat zinnetje bleef het lastigste.

Ik koos zelf voor de muziekacademie. Ik begon eraan met goesting en wilde groeien. De voorbije jaren betekenden veel voor mij. Alleen raakte dit tweede academiejaar al ontregeld voor het goed en wel begon.

Mijn leraar viel weg. Er kwam geen vervanging en ik kreeg geen nieuw instrument. Zonder auto veranderde ook het vervoer in een extra puzzel. Thuis en in mijn werk lag zoveel te wachten dat de academie vooral druk opriep.

Toch bleef ik oplossingen zoeken.

Want stoppen klinkt al snel alsof ge gefaald hebt. Alsof ge langer had moeten volhouden. Alsof de versie van u die ooit vol overtuiging ja zei nu ongelijk krijgt.

Toen ik uiteindelijk mijn inschrijving stopzette, voelde ik geen groot overwinningsmoment.

Ik voelde opluchting.

Mijn lijf liep blijkbaar al een eind voor op mijn hoofd.

Een keuze geldt niet voor de rest van uw leven

We voelen ons soms opvallend trouw aan beslissingen die een vroegere versie van ons nam.

Ge koos ooit voor een opleiding, dus ge moet ze afmaken. Ge zei ja tegen een samenwerking, dus ge moet doorgaan. Ge stopte ergens tijd, geld of liefde in, dus weggaan zou zonde zijn.

Alsof alles wat geweest is zijn waarde verliest zodra ge stopt.

Ge moogt dankbaar blijven voor wat iets u bracht en tegelijk erkennen dat de vorm vandaag niet meer past.

Ik vond dat lang moeilijk. Mijn keuzes moesten kloppen op het moment dat ik ze maakte én jaren later nog bewijzen dat ik toen een verstandig mens was.

Een behoorlijk zware opdracht voor één beslissing.

Ondertussen veranderen wij. Ons leven ook. Draagkracht, verlangens en verantwoordelijkheden schuiven. Waarom zouden al onze oude keuzes dan onaantastbaar moeten blijven?

Ik probeer daarom minder te vragen of ik lang genoeg heb volgehouden. De eerlijkere vraag is: klopt dit nog voor mij?

Moeilijk voelt anders dan verkeerd

Hoe weet ge of iets echt niet meer past?

Misschien hebt ge gewoon een lastige week. Misschien vraagt groei inspanning. Of fluistert uw angst dat stoppen de gemakkelijkste uitweg vormt zodra iets spannend wordt.

Weerstand betekent voor mij dus niet automatisch dat ik moet afhaken. Sommige dingen die diep kloppen, vragen veel. Een boek schrijven. Een eerlijk gesprek voeren. Iets nieuws leren terwijl ge u nog onhandig voelt. Uw werk zichtbaar maken terwijl ge bang zijt voor wat anderen ervan vinden.

Toch voelt de spanning van groeien anders dan het gevoel dat ge uzelf voortdurend moet meesleuren.

Ge kunt dat verschil niet altijd netjes uitleggen. Uw lichaam merkt het vaak eerder dan uw hoofd.

Wanneer iets klopt, voel ik onder de schrik meestal nog ergens goesting. Wanneer iets mij alleen nog uitput, moet ik die goesting met mijn hoofd bij elkaar proberen te praten.

Mijn hoofd bleef oplossingen zoeken voor de muziekacademie.

Mijn lichaam ontspande zodra ik stopte.

Die opluchting vertelde niks over mijn oorspronkelijke keuze voor muziek. Ze vertelde iets over mijn leven nu.

En alleen nu kan ik kiezen.

De werkelijkheid mag mee aan tafel

Binnen persoonlijke groei klinkt vaak het advies om naar uw intuïtie te luisteren. Daar geloof ik ook in. Alleen lijkt het soms alsof intuïtie boven het gewone leven zweeft.

Praktische bezwaren veranderen dan al snel in smoesjes. Geld, tijd, vervoer, kinderen, gezondheid en vermoeidheid zouden uw gevoel in de weg staan.

Zo werkt het voor mij niet.

Mijn intuïtie helpt mij net om eerlijk naar het hele plaatje te kijken.

Geen auto hebben vormde geen innerlijke blokkade die ik even moest wegademen. Een verdwenen leraar kwam niet terug door positief te denken. En de energie die ik nu nodig heb om de IO₂ Journal en Nodaroo geboren te laten worden, kan ik maar één keer uitgeven.

Dat is mijn leven vandaag.

Overvloed krijgt voor mij hier een heel aardse betekenis: erkennen dat mijn tijd en kracht grenzen hebben en bewust kiezen waar ik ze inzet.

De muziek verdwijnt daardoor niet uit mijn leven. Ik laat alleen deze vorm los.

Misschien komt ze later terug. Voorlopig mag ze dichter bij huis wonen, in mijn stem, zonder lessenrooster of verplaatsing.

Dat voelt lichter.

Wat IO₂ met loslaten te maken heeft

Wat er overblijft wanneer ge stopt

Bij loslaten kijken we vaak eerst naar wat verdwijnt. De les die wegvalt. Het plan dat niet doorgaat. Het beeld dat we van onszelf hadden.

De ruimte die daarna vrijkomt, oogt zelden indrukwekkend.

Er verschijnt geen gouden pijl die aanwijst wat ge met uw vrije avond moet doen. Uw agenda zet ook geen confettikanon af omdat ge eindelijk naar uw gevoel luisterde.

Er staat gewoon iets minder.

Dat lijkt misschien weinig na een beslissing waar ge zo lang mee worstelde.

Voor mij zit daar net de winst. In dat lege stukje hoeft niet meteen iets nieuws. Alleen al het feit dat ik één ding minder moet organiseren, onthouden en tussen andere verplichtingen wringen, geeft mijn creativiteit meer lucht.

Ruimte is niet niks.

In die ruimte hoort ge opnieuw wat aandacht vraagt.

Ik schreef eerder over mijn verlangen om te leven van wat ik maak. Zo’n verlangen toelaten vormt één stap. Ervoor kiezen raakt ook aan wat ge niet langer kunt blijven dragen.

Dat vraagt geen dramatische opruiming van uw hele leven. Ik wantrouw stilaan ieder inzicht dat mij tegen vrijdag in een volledig nieuw mens wil veranderen.

Eén eerlijke keuze kan de richting al veranderen.

Schrijf, adem, kies

Wanneer iets blijft wringen, zoek ik niet langer meteen naar de perfecte beslissing. Ik schrijf eerst op wat er echt speelt.

Wat kost mij op dit moment meer zuurstof dan het geeft?

Daarna leg ik mijn pen neer. Ik adem en voel wat de mogelijke antwoorden met mij doen. Ik maak van iedere zucht geen bovennatuurlijk teken. Ik geef mijn hoofd alleen even niet het hoogste woord.

Dan kies ik.

Misschien stopt ge. Misschien pauzeert ge, bespreekt ge een afspraak opnieuw of zoekt ge een andere vorm. Ge kunt ook bewust blijven, omdat ge opnieuw voelt waarom ge daarvoor kiest.

Schrijven maakt zichtbaar wat er speelt.

Ademen brengt rust.

En dan kunt ge kiezen.

Een bladzijde voor wat ge niet meer wilt dragen

Neem een lege bladzijde en schrijf bovenaan:

Wat probeer ik vol te houden omdat ik er ooit voor gekozen heb?

Schrijf nog zonder te beslissen. Noteer wat het u ooit bracht, wat het vandaag van u vraagt en wat ge vreest te verliezen wanneer ge het loslaat.

Lees uw woorden terug en omcirkel de zin die ge het liefst nog wat langer wilt uitleggen of verdedigen.

Vraag uzelf daarna:

Als niemand teleurgesteld zou zijn, wat zou ik dan al weten?

Ge hoeft na die bladzijde nergens meteen de stekker uit te trekken. Misschien wilt ge blijven, maar in een andere vorm. Misschien merkt ge dat er eerst een gesprek nodig is.

Ook dat brengt beweging.

Stoppen met de academie voelde niet als opgeven. Het voelde alsof ik eindelijk rekening hield met mijn leven zoals het nu is.

Ik mag een vroegere ja bedanken zonder haar eindeloos te herhalen.

En soms krijgt kiezen gewoon het werkwoord stoppen.

Lees ook hoofdstuk 4: Uw verlangen hoeft zich niet te verdedigen.