Hoofdstuk 4 | Uw verlangen hoeft zich niet te verdedigen
Over de ruimte tussen voelen wat ge wilt en weten hoe het moet
Er is één verlangen dat al jaren met mij meeloopt.
Als ik hier nu eens van kon leven.
Van schrijven. Van de verhalen en ideeën die door mij heen in de wereld willen komen. Van mensen helpen om terug te horen wat er in hen leeft. Van IO₂ en Nodaroo, zonder daarnaast voortdurend iets anders te moeten dragen om het mogelijk te maken.
Ik kan die woorden vandaag opschrijven. Toch merk ik hoe snel er vanbinnen iets achteraan komt.
Is dat wel realistisch?
Wie zit daarop te wachten?
Ge hebt het al zo vaak geprobeerd.
En laten we vooral ook efkes naar de cijfers kijken.
Mijn verlangen krijgt zelden de kans om gewoon een verlangen te zijn. Nog voor het goed en wel uitgesproken is, moet het zich verdedigen voor een denkbeeldige rechtbank. Mijn hoofd treedt tegelijk op als boekhouder, openbaar aanklager en ongevraagd loopbaanadviseur.
Het wil bewijzen zien. Een stappenplan. Liefst ook al een garantie dat het zal lukken.
Dat lijkt verstandig. Alleen vraagt ge op die manier aan iets pril om zich te gedragen alsof het al volgroeid is.
Ge vraagt een eerste vonkje om uit te leggen hoe het ooit een vuur zal worden.
Verlangen is nog geen plan
We zijn gewoon geraakt aan vragen waarop een bruikbaar antwoord moet komen. Wat wilt ge? Hoe gaat ge dat doen? Wanneer zijt ge ermee klaar? Wat brengt het op?
Een verlangen spreekt een andere taal.
Het vertelt niet altijd waar ge precies moet uitkomen. Het laat voelen waar meer leven zit.
Misschien verlangt ge naar ander werk, maar weet ge nog niet welk werk. Naar meer ruimte in uw dagen, zonder al te weten hoe ge die kunt maken. Naar zachtheid. Naar avontuur. Naar een huis waarin ge niet voortdurend op uw tenen loopt. Naar opnieuw graag wakker worden.
Dat zijn geen halve antwoorden.
Ze zijn alleen nog niet in een vorm gegoten die ge kunt afvinken.
Ik heb verlangens lang pas ernstig genomen wanneer ik er meteen iets concreets mee kon doen. Anders vond ik ze lastig, naïef of gevaarlijk. Want wat als ik iets toelaat waar ik niet kan geraken? Wat als ik hoop en het lukt niet? Dan kon ik het misschien beter op voorhand wat kleiner maken.
Alleen wordt een leven daar op den duur ook kleiner van.
Niet ineens. Eerder ongemerkt, in tientallen verstandige beslissingen waarmee ge telkens een stukje verder wegschuift van wat ge eigenlijk voelt.
Ge hebt niet alles zelf veroorzaakt
Rond verlangen hangt vandaag veel taal over aantrekken, manifesteren en de juiste energie. Ik begrijp waarom die ideeën mensen raken. Het doet deugd om te voelen dat ge niet machteloos zijt en dat uw aandacht, overtuigingen en keuzes ertoe doen.
Dat doen ze ook.
Maar die gedachte kan hard worden wanneer het leven niet meewerkt.
Dan lijkt een tegenslag plots het bewijs dat ge verkeerd gedacht hebt. Dat ge ergens diep vanbinnen succes afstoot. Dat de kapotte auto, de rekening die ge niet zag aankomen, het lichaam dat niet mee kan of de deur die gesloten blijft door uzelf gecreëerd werd.
Ik geloof dat wat er onbewust in ons leeft invloed heeft op hoe we kiezen. We kunnen onszelf klein houden, kansen niet zien, hulp afweren of telkens terugkeren naar wat vertrouwd voelt. Daar eerlijk naar kijken kan veel in beweging brengen.
Het leven bestaat alleen niet uit onze binnenwereld. Er zijn omstandigheden. Andere mensen met hun eigen keuzes. Een lichaam dat grenzen heeft. Pech. Systemen die niet eerlijk werken. Dingen waarvoor geen mooie spirituele verklaring nodig is.
Als ge van ieder obstakel een oordeel over uw bewustzijn maakt, draagt ge boven op de moeilijkheid ook nog de schuld.
Daar krijgt niemand meer zuurstof van.
Een verlangen is geen bestelling waarvoor het universum u een leverdatum verschuldigd is. Het is evenmin een examen dat ge kunt buizen door op een slechte dag bang te zijn.
Voor mij is verlangen veel aardser geworden. Het wijst. Het trekt zachtjes aan mijn mouw. Het maakt zichtbaar waar ik van ga leven en waar ik mezelf al te lang in bedwang houd.
Meer hoeft het in het begin niet te doen.
Wat IO₂ met verlangen te maken heeft
Binnen IO₂ staan Intuïtie, Openheid en Overvloed niet los van elkaar. Bij verlangen komen ze samen.
Intuïtie is dat eerste weten dat vaak verschijnt voor ge het kunt uitleggen. Een zin die blijft terugkomen. Een beeld van een ander leven. Het gevoel dat er iets wringt of net roept.
Openheid is de ruimte om dat te horen zonder het onmiddellijk af te keuren. Om te zeggen: dit leeft dus in mij. Zelfs wanneer ge nog geen toestemming, geld, tijd of plan hebt.
Overvloed betekent voor mij niet dat ge moet doen alsof er geen tekort bestaat. Een lege bankrekening wordt niet voller omdat ge ze liefdevol toespreekt. Overvloed begint waar angst en tekort niet langer als enigen aan tafel mogen beslissen. Er mag ook een andere stem aanschuiven. Eentje die vraagt wat mogelijk wordt wanneer ge niet alleen rekent met wat er vandaag al is.
Dat is geen blind optimisme. Het is uw blik weer breed genoeg maken om meer dan één uitkomst te kunnen zien.
Schrijven helpt mij daarbij omdat het verlangen dan ergens mag bestaan zonder dat ik er meteen mijn hele leven voor moet verbouwen.
Ik kan opschrijven: ik wil leven van wat ik maak.
Ik kan ademen bij alles wat die zin oproept. Hoop, schaamte, ongeduld, goesting en schrik mogen op dezelfde bladzijde staan.
Daarna kan ik kiezen wat vandaag klopt. Eén tekst afwerken. Iemand vertellen wat ik aan het bouwen ben. Een aanbod zichtbaar maken. Of rusten, omdat ook dat nodig is om dit werk te kunnen blijven doen.
Die kleine keuze bewijst niet dat mijn verlangen zal uitkomen. Ze zorgt er wel voor dat ik het niet telkens opnieuw verlaat.
Laat het eerst maar bestaan
Misschien kent ge uw verlangen al heel goed. Of voelt ge alleen dat het leven zoals het nu is te krap geworden is en hebt ge nog geen woorden voor wat ge dan wél wilt.
Ook dat mag een begin zijn.
Ge moet vandaag geen groot antwoord produceren. Ge kunt een lege bladzijde nemen en bovenaan schrijven:
Waar verlang ik naar als ik het nog niet hoef uit te leggen?
Schrijf verder dan het eerste keurige antwoord. Laat ook het onpraktische, het kleine, het gênante en het veel te grote op papier komen. Kijk daarna welke zin ge het liefst meteen zou doorstrepen.
Laat net die nog even staan.
Niet ieder verlangen moet uitgevoerd worden. Een verlangen kan veranderen zodra ge het beter leert kennen. Soms blijkt de vorm waar ge eerst aan dacht niet te kloppen, maar de behoefte eronder wel. Het verlangen naar een andere job kan eigenlijk een verlangen naar erkenning zijn. Het droomhuis kan over veiligheid gaan. De verre reis over vrijheid. De wens om gezien te worden over eindelijk niet meer verdwijnen in wat iedereen van u nodig heeft.
Daarom hoeft ge nog niks te beloven.
Alleen te luisteren.
Misschien is dat wat ik zelf het vaakst opnieuw moet leren: dat een verlangen niet pas waardevol wordt wanneer ik kan bewijzen dat het haalbaar is.
Het mag mij eerst tonen waar ik naartoe wil leven.
De weg zal zich niet vanzelf voor mijn voeten uitrollen. Ik zal nog moeten kiezen, proberen, bijsturen en af en toe stevig vloeken wanneer iets alweer langer duurt dan gehoopt.
Maar ik wil mijn angst niet langer het recht geven om ieder verlangen te ondervragen tot het uit zichzelf zwijgt.
Het mijne is er nog.
Als ik hier nu eens van kon leven.
Vandaag laat ik die zin staan.
Geef uzelf wat ruimte op papier
De IO₂ Journal geeft u ademruimte om te schrijven, te voelen en opnieuw te kiezen vanuit uw kern. Het deel rond verlangen vormt het hart van de Journal. Ontdek of die ruimte op papier ook iets voor u kan betekenen.
Lees ook hoofdstuk 3: Wie zijt ge wanneer niemand iets van u nodig heeft?
