Het is altijd al liefde geweest

Op 3 november zat ik in de sauna met The Power van Rhonda Byrne. Ik had mijn journal bij me. Tijdens het lezen begon ik te schrijven.

Op een van die handgeschreven bladzijden kwam een zin terecht die mijn verhaal ineens anders ordende:

Het is altijd al liefde geweest.

De stormen in mijn leven blijven deel van dat verhaal. Die zin liet mij vooral zien wat mij erdoorheen droeg.

Toen de liefde van anderen kwam

Tijdens mijn scheiding veranderde veel. De liefde die mij in die periode droeg, kwam vaak van mensen rondom mij. Mensen die dichtbij bleven en mij lieten voelen dat ik er niet alleen voor stond.

Marco schreef een lied voor mij: Io is een lichtje.

Dat lied hoort voor mij bij die tijd. Iemand zette woorden en muziek rond het licht dat hij in mij zag. Op momenten waarop ik zelf vooral probeerde recht te blijven, kwam de liefde van buitenaf naar mij toe.

Ik hoefde ze niet te maken. Ik mocht ze ontvangen.

Toen ik ook mezelf had

De tweede storm was mijn burn-out.

Opnieuw moest ik stoppen. Alleen was er ondertussen iets gegroeid. Ik had al wat meer geleerd om mezelf niet telkens achteraan te zetten.

Zelfliefde kreeg in die periode een heel concrete vorm: rusten zonder te wachten tot alles af was, grenzen stellen en het moeten losser laten.

Ge moet rusten, Io.

Die zin vroeg geen groot inzicht. Hij vroeg dat ik ernaar handelde.

De liefde van anderen bleef belangrijk. Mijn eigen zorg kwam erbij.

Ik had ondertussen ook mezelf.

Dat veranderde de manier waarop ik door die tweede storm ging. Ik kon niet gewoon blijven duwen tot mijn lichaam weer volgde. Ik moest luisteren naar wat er werkelijk nog kon en wat niet meer.

De liefde maakte ruimte rond het moeten. Ze hielp mij grenzen ernstig te nemen en rust niet langer uit te stellen.

De liefde maakte me licht.

Liefde als antwoord

Robyn vroeg me wat haar superkracht was.

‘Liefde’, antwoordde ik.

Omdat ze zo’n groot hart heeft. Omdat ze liefde geeft alsof het de vanzelfsprekendste zaak van de wereld is.

Later vroeg ik me af: zou dat misschien ook mijn superkracht zijn?

Ik dacht aan de liefde die mij tijdens mijn scheiding gedragen heeft. En aan de liefde die ik tijdens mijn burn-out steeds meer aan mezelf leerde geven.

Misschien was liefde al die tijd de rode draad.

Ik herken haar in een lied dat iemand voor u schrijft. In mensen die blijven. In een grens die ge eindelijk respecteert. In rust die ge uzelf toestaat, ook wanneer het stemmetje van het moeten nog praat.

Wat ik op papier terugvond

Misschien moest ik daarom net tijdens het schrijven zien wat de rode draad was.

Op papier stond geen plan en geen theorie. Er stond één zin die al langer waar was dan ik besefte.

Schrijven heeft mij vaker zoiets laten zien. Een zin verschijnt eerst. De betekenis volgt soms pas wanneer ik ernaar durf te kijken.

Op 3 november schreef ik over liefde. Acht dagen later, op mijn verjaardag, wordt de IO₂ Journal officieel gelanceerd. Dat voelt niet als een toevallige zijweg. De Journal is gemaakt voor precies zulke momenten: een bladzijde waarop ge lang genoeg bij uw eigen woorden blijft om te zien wat er al die tijd door uw leven liep.

Vandaag zie ik de stormen nog altijd. Ik zie ook wie mij droeg, wat ik leerde ontvangen en hoe ik mezelf onderweg opnieuw vond.