Hoofdstuk 3 | Wie zijt ge wanneer niemand iets van u nodig heeft?

Ik heb lang gedacht dat de vraag Wie ben ik? een vrij eenvoudige vraag was.

Tot ik ze werkelijk probeerde te beantwoorden.

Dan kwamen er vooral rollen.

Ik ben mama.

Schrijfster.

Ondernemer.

Dochter.

Partner.

Vriendin.

Allemaal waar.

En toch voelde ik dat mijn antwoord ergens naast de vraag liep.

Want wie ben ik wanneer mijn kinderen mij even niet nodig hebben? Wanneer er geen tekst geschreven moet worden, niemand een antwoord verwacht en ik niks hoef op te lossen?

Wie ben ik wanneer er niemand kijkt naar wat ik doe?

Die vraag werd pas echt lastig toen een aantal van mijn rollen wegviel.

Na mijn scheiding was ik plots niet meer de vrouw van. Het gezin zoals ik het kende veranderde. Mijn plaats daarin ook.

Tijdens mijn burn out viel ook het werken stil. Iets waar ik jarenlang veel van mijn identiteit aan had opgehangen. Ik was degene die bleef doorgaan. Die ideeën maakte. Die schreef, ondernam, regelde en opnieuw begon.

Tot mijn lichaam zei dat het genoeg was geweest.

Dan blijft er op een bepaald moment bijzonder weinig over om u achter te verstoppen.

Ge kunt dat leegte noemen.

Ik heb het ook zo gevoeld.

Alsof ik niet goed meer wist wat mijn waarde was wanneer ik niks presteerde. Alsof ik opnieuw moest leren bestaan zonder eerst te bewijzen dat ik mijn plaats verdiende.

Toch lag onder die leegte iets wat ik jarenlang nauwelijks had gehoord.

Mezelf.

Niet de meest efficiënte of dappere versie van mezelf. Niet de vrouw die alles onder controle had en achteraf wel zou voelen wat het met haar had gedaan.

Gewoon ik.

Met een lichaam dat moe was.

Met verlangens waarvoor ik nog geen plan had.

Met ideeën die nergens vandaan leken te komen en toch bleven terugkeren.

In die periode ontstonden IO₂ en Nodaroo. Niet op een moment waarop mijn leven perfect op orde stond. Ze kwamen boven toen veel van wat mij houvast gaf, was weggevallen.

Dat blijft mij raken.

Blijkbaar zit er onder alles wat ge doet nog een laag die niet verdwijnt wanneer het leven uw planning overhoophaalt.

Een plek waar ge niet eerst iemand hoeft te worden.

In het boek De zeven spirituele wetten van succes noemt Deepak Chopra dat pure potentialiteit. De ruimte vóór ge uzelf vastzet in wat ge al kent. Voor ge beslist wat haalbaar, verstandig of winstgevend is.

Ik moest het een paar keer lezen voor het werkelijk landde. Eerst klonk het vooral mooi en een tikje zweverig. Ik hou van spiritualiteit, maar ze moet bij mij wel haar schoenen kunnen aantrekken en mee naar de bakker kunnen.

Nu begrijp ik beter wat ermee bedoeld wordt.

Pure potentialiteit is voor mij niet dat ge alles kunt worden als ge maar hard genoeg gelooft.

Het is het besef dat ge meer zijt dan de versie van uzelf die ge tot vandaag hebt leren kennen.

Er liggen nog verhalen in u die ge niet geschreven hebt.

Keuzes die ge nog nooit hebt durven maken.

Talenten die jarenlang netjes onder uw plichtsbesef hebben liggen wachten.

Misschien voelt ge daar af en toe iets van.

Op een rustig moment. Onder de douche. In de auto. Tijdens een wandeling waarop uw hoofd eindelijk zwijgt. Ge voelt een helderheid die ge moeilijk kunt uitleggen.

En een paar minuten later neemt het gewone leven het weer over.

De boodschappen moeten gedaan worden. Er komt een bericht binnen. Iemand roept uw naam. Uw hoofd maakt een lijstje en voor ge het weet zijt ge alweer degene die alles doet.

Daarom is schrijven zo belangrijk geworden in mijn leven.

Een lege bladzijde verwacht geen prestatie van mij. Ze onderbreekt me niet. Ze vertelt me niet wat verstandig zou zijn.

Ze wacht.

Tot ik lang genoeg schrijf om voorbij mijn eerste keurige antwoorden te geraken.

Voorbij wat ik denk dat ik zou moeten voelen.

Voorbij het verhaal dat ik al honderd keer over mezelf verteld heb.

Soms staat er na een halve bladzijde ineens één zin waarvan ik weet: daar zijt ge.

Dat is voor mij de kern van IO₂.

Niet iedere ontdekking vraagt meteen een groot besluit. Ge hoeft uw werk niet op te zeggen omdat ge tijdens het schrijven beseft dat ge meer creativiteit mist. Ge hoeft uw leven niet in brand te steken om te bewijzen dat ge eindelijk voor uzelf kiest. Dat lijkt mij trouwens een behoorlijk vermoeiende vorm van persoonlijke groei.

Een eerlijke kleine keuze kan al genoeg zijn.

Tijd maken voor iets wat al maanden aan u trekt.

Een nee niet opnieuw inslikken.

Hulp aannemen.

Een verlangen opschrijven zonder het meteen belachelijk te maken.

Dat is vaak hoe ge terugkeert naar uw kern. Niet met één spectaculair antwoord op de vraag wie ge zijt, maar door steeds beter te herkennen wat van u is en wat ge onderweg bent gaan dragen.

Misschien blijft Wie ben ik? wel een vraag zonder definitief antwoord.

Ik vind dat intussen minder beangstigend.

Er hoeft geen keurige functietitel achter uw naam te staan om te mogen bestaan. Ge moogt uzelf blijven ontmoeten. Ook wanneer ge dacht dat ge nu toch stilaan wel klaar moest zijn met heel dat groeien.

Ge zijt geen afgewerkt verhaal.

Er liggen nog lege bladzijden voor u.

En deze keer moogt ge luisteren naar wat er vanbinnen geschreven wil worden.

Een moment voor uzelf

Neem een lege bladzijde en schrijf bovenaan:

Wie ben ik wanneer niemand iets van mij nodig heeft?

Blijf vijf minuten schrijven zonder uw woorden te verbeteren.

Wanneer ge stilvalt, schrijf dan:

Wat blijft er over wanneer ik niks hoef te bewijzen?

Kijk achteraf niet naar het mooiste antwoord. Kijk naar de zin waarbij ge iets voelde verschuiven.

Daar zit vaak meer waarheid dan in alles wat ge vooraf bedacht had.

Lees verder in hoofdstuk 4: Uw verlangen hoeft zich niet te verdedigen.